Home ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΙ
ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΙ
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 

Επικήδειος Επιφάνιου Κυριάκου

Σάββατο 10 Ιουνίου 2017

Ώρα 11 π.μ.

Εκκλησία Αγίων Πάντων Έγκωμη

https://youtu.be/mEl24qiMYc8

 

«Ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μας.
Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται, γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει~
στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο
μνησιπήμων πόνος». 
Από τον «Τελευταίο Σταθμό» του Γιώργου Σεφέρη

Μνησιπήμων πόνος! 
Ακόμα και στον ύπνο μας στάζει στην καρδιά μας ο πόνος.
Ο πόνος για τους φίλους και τους συμμαθητές μας που χάσαμε τόσο άδικα εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Ένας από τους συμμαθητές μας που δεν γύρισε τότε από τον πόλεμο, που για 43 σχεδόν χρόνια ήταν αγνοούμενος είναι και ο Επιφάνιος Κυριάκου, ο λεβέντης που γύρισε τώρα σε αυτό το κασελάκι. Πώς να χωρέσει τόση ομορφιά, πώς να χωρέσει τέτοιο παράστημα σε ένα τόσο δα κασελάκι; 
Επιφάνη μας, σε προσμέναμε με ανυπομονησία να γυρίσεις. Να σου γίνει η νεκρώσιμη ακολουθία και να ταφείς με τιμές ήρωα, όπως σου αρμόζει, πλάι στους άλλους συμμαθητές μας που θάψαμε πριν από δύο χρόνια. Μας κακοφάνηκε που δεν ήσουν μαζί τους. 
Ο Επιφάνιος Κυριάκου ήταν γιος του Σπύρου και της Ελένης, το γένος Επιφανίου από τη Βιτσάδα. Μετακόμισαν, όμως, και ζούσαν στο Λευκόνοικο, όπου αγόρασαν και ένα μεγαλόπρεπο σπίτι στο κέντρο της κωμόπολής μας, επειδή ο πατέρας τους δούλευε ως μηχανικός στο μεγάλο γκαράζ του μάστρε Θεορή του Ττόττορου, ενός από τους καλύτερους μηχανικούς της Κύπρου. 
Ο Επιφάνης ήταν ένα πανέμορφο, γλυκό παιδί, ευγενικό και καλοθρεμμένο. Πάντα πρόσχαρος και ευειδής, προξενούσε τη συμπάθεια όλων, μαθητών και καθηγητών. Έξυπνος, δραστήριος, καλόκαρδος, μελετηρός και φρόνιμος, πράος και μειλίχιος, ένα παιδί με ήθος ζυμωμένο στα χώματα της Μεσαορίας μας. Ένα παιδί με αρχές και αξίες, ένα παλληκάρι με μεγάλα όνειρα και ελπίδες, ένα παιδί αμόλυντο, με την αθωότητα των δεκαεννιά χρόνων εκείνης της γενιάς. 
Ο καθηγητής μας ο κύριος Λάμπρου, τον χαρακτήρισε ως ένα λαμπρό παιδί και θυμάται ότι στις εκδρομές έπαιρνε και την κιθάρα του για να διασκεδάζει με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές του. 
Το μαύρο καλοκαίρι του 1974, ο Επιφάνης, που υπηρετούσε ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός στο 281 Τάγμα Πεζικού, ηγείτο μιας ομάδας στον Κοντεμένο. Με την αεροπορία τους οι Τούρκοι έσπασαν τον κλοιό στο Αγριδάκι, και τότε χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες. Οι δυο κατάφεραν να γλυτώσουν. Η τρίτη εγκλωβίστηκε στα περιβόλια της Κυράς. Ήταν επτά άτομα. Τα δύο άτομα πήγαν να φέρουν φαγητό, είδαν ένα αυτοκίνητο της εταιρείας «Λάμπουσα», νόμισαν ότι ήταν Έλληνες, αλλά διαψεύστηκαν. Ο ένας εκτελέστηκε, ο άλλος γλύτωσε. Από κει και πέρα πιάστηκαν αιχμάλωτοι οι υπόλοιποι της ομάδας. Τους πυροβόλησαν και τους έριξαν σε ένα χαντάκι. Ένας φιλότιμος γεωργός, κάποια στιγμή, βρήκε τα κόκκαλα και τα έβαλε σε ένα λάκκο. Εκεί τους βρήκαν, κοντά στο χωριό Μάσσαρι. Ο Επιφάνης μας έχει τρύπα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Πυροβολήθηκε μπαμπέσικα.
Στους οικείους του, τη μητέρα, τα αδέλφια του Κυριάκο και Μαρία, τα αδελφότεκνά του και τους θείους του που τόσα χρόνια καρτερούσαν τον λεβέντη τους να γυρίσει, ο πατέρας του πέθανε από τον καημό του, εκφράζουμε τα συγχαρητήριά μας για την προσφορά της οικογένειάς τους στην πατρίδα μας. Να είναι περήφανοι για τον ήρωά τους και να ζουν και να τον μακαρίζουν.
Αιωνία η μνήμη σου ήρωα συμμαθητή μας Επιφάνιε! Θα σε θυμόμαστε πάντα. Είμαστε σίγουροι ότι βρίσκεσαι στις αγκάλες του Μεγαλοδύναμου που σας έχει κατατάξει όλους τους συμμαθητές μας στη χορεία των μαρτύρων για την πίστη και την πατρίδα. Είμαι πολύ περήφανη που ως Δήμαρχος Λευκονοίκου σε καλωσορίζω μαζί με όλους τους συμμαθητές μας και τις συμμαθήτριές μας, τους καθηγητές και τις καθηγήτριές μας, αλλά και όλη την κωμόπολη του Λευκονοίκου. 
Σεμνυνόμαστε για τον ηρωισμό σου. Υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της θυσίας σου. Θα σε έχουμε και θα σε τιμούμε και θα σε προβάλλουμε ως πρότυπο για τις νεότερες γενιές. Γιατί, όπως μας παραγγέλλει και ο μέγας Περικλής:

«Άθλα γαρ οις κειται αρετης μέγιστα, τοις δε και ανδρες αριστοι πολιτεύουσιν».

(Γιατι οπου τα βραβεία της αρετής είναι τα πιο μεγάλα, εκεί συγκαταλέγονται μεταξύ των πολιτών και οι πιο αινάρετοι άνδρες).
Αιωνία ας είναι η μνήμη σου και αγήρατος η δόξα σου, Επιφάνιέ μου! Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

 

 


Επικήδειος Γιώργου Μακρίδη
Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017
Ώρα: 3:30 μ.μ.
Εκκλησία Αγίου Νικολάου Λάρνακας

«Φυσάει, φυσάει και λιγοστεύει ο κόσμος. Φυσάει.
Φυσάει και μεγαλώνει ο άλλος, ο θάνατος, ο πόντος ο γλαυκός κι ανελέητος.
Ο θάνατος, ο ήλιος ο χωρίς βασιλέματα».
Αυτοί οι στίχοι του Ελύτη μού έρχονται σήμερα στο μυαλό. Σήμερα που κηδεύουμε τον Γεώργιο Μακρίδη, τον Κόκο, όπως τον ξέραμε στην κωμόπολή μας. Ένα παιδί γλυκό, όμορφο, χαμογελαστό, με απέραντη καλοσύνη και ευγένεια αισθημάτων.
Ο Κόκος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λευκόνοικο σε μια επιφανή οικογένεια, του πολιτευτή Νίκου Μακρίδη. Από τη μητέρα του Χρυστάλλα πήρε την αρχοντιά, την ανθρωπιά, την ευαισθησία και τη σεμνότητα, ενώ από τον αγωνιστή πατέρα του γαλουχήθηκε εξ απαλών ονύχων στην ιδέα της πατρίδας, της αέναης προσφοράς και των υψηλών ιδανικών. Γι' αυτό και ήταν, όπως εξάλλου όλα τα παιδιά του αείμνηστου Νίκου Μακρίδη, ιδεολόγος, υψιπέτης, μπροστάρης σε κάθε κάλεσμα της μικρής μας Κύπρου. Η αγωνιστικότητά του απαράμιλλη, το θάρρος του παροιμιώδες. Ο πόλεμος τον βρήκε στην αεροπορία στην Καντάρα, όπου υπηρετούσε ως αξιωματικός.
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα του Δήμου Λευκονοίκου αλλά και η κουλτούρα του Γυμνασίου μας άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους στη σφυρηλάτηση του χαρακτήρα του. Γι' αυτό και ήταν πάντα φιλικός με όλους, απλός και καταδεχτικός, αγαπητός, προσιτός και προσηνής. 
Τον θυμάμαι στο Γυμνάσιό μας ψηλό, ευθυτενή, ευσταλή νέο, ένα παλληκάρι, λεβέντη και στο σώμα και στην ψυχή. Ταίριαζαν πολύ με τον αδελφό του τον Άντρο, και ηλικιακά και εμφανισιακά. Φαίνεται, όμως, ότι το δέσιμο των δυο αδελφιών ήταν πολύ μεγάλο. Για τούτο και δεν ξεπέρασε ποτέ τον χαμό του Άντρου. Η αγνή κι όμορφη ψυχή του λύγισε από την οδύνη της μεγάλης απώλειας.
Σήμερα θρηνούμε μαζί με την οικογένειά του το πρόωρο τέλος του. Έφυγε νωρίς. Δεν ξέρουμε, όμως, γιατί ο Θεός θέλησε να τον πάρει τόσο νωρίς. Ίσως να λαχταρούσε η ψυχή του να ενωθεί με τον Άντρο του που τόσο του έλειψε. Ίσως, τώρα να έσωσε την ψυχή του. Θα? χει Αυτός τα σχέδιά του. Σίγουρα τον πήρε την ώρα που Αυτός ξέρει καλύτερα.
Στα αδέλφια του, Ισίδωρο, Σωκράτη, Παύλο και Σωτηρούλα, στον γαμπρό του Γιώργο, στις νύφες και τα αδελφότεκνά του, ευχόμαστε την εξ ύψους παρηγορίαν. Ιδιαίτερα στη Σωτηρούλα, που ζούσαν μαζί όλα τα χρόνια και είχαν έναν ιδιαίτερο δεσμό αγάπης και στοργής, που τον νοιάστηκε και τον φρόντισε. Εύχομαι η Παναγία μας να απαλύνει τον πόνο της. 
Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε μας Κόκο.
Αναπαύσου εν ειρήνη.
Ανάλαφρη η ψυχή σου μετά την πρόσφατη ταλαιπωρία της, ας πορευτεί προς το Φως, προς την αιώνια Αλήθεια.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.
Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή σου.
Αφήνεις μνήμη αγαθή.
Καλοτάξιδη να' ναι η πορεία σου και χαιρετίσματα σ' όλους τους δικούς σου, τους τιμαριώτες τ' ουρανού. 
Καλό παράδεισο!

 

Επικήδειος στη Μαρούλα Ανδρέα Κημήτρη
Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017
Ώρα 4μ.μ.
Εκκλησία Αγίου Κωνσταντίνου Ορμήδειας

«Θανέειν πέπρωται άπασιν» κατά τον Πυθαγόρα.
Είναι γραφτό σε όλους να πεθάνουν.
Μα, όσο και να είμαστε εξοικειωμένοι με τον θάνατο, όταν πρόκειται για δικό μας άνθρωπο, δεν το δεχόμαστε εύκολα. 
Συγκλονιστήκαμε όταν ακούσαμε, αγαπημένη μας Μαρούλα, ότι σε κάλεσε ο Θεός κοντά Του. Πολύ νωρίς για όλους εμάς. Εκείνος, όμως, που ξέρει καλύτερα, σου ετοίμασε θέση στη Βασιλεία των Ουρανών. 
Πώς να δεχτούμε ένα τέτοιο αναπάντεχο νέο;
Πώς να δεχθούμε ότι σάλπαρες για το ταξίδι χωρίς επιστροφή, τόσο νωρίς;
Ήσουν κατ' εξοχήν άνθρωπος της προσφοράς, Μαρούλα μου, καλή μου. Πάντα με το χαμόγελο και την καλή σου την κουβέντα. Πάντα χαιρόσουν, όταν μας έβλεπες. Μας θεωρούσες δικούς σου ανθρώπους και μάς καλωσόριζες με μεγάλη ευχαρίστηση στο σπίτι σου. Λαχταρούσες να σας επισκεφτούμε, να μας περιποιηθείς, να μας φιλέψεις με όλα τα καλά, αλλά να μας δώσεις και την απαραίτητη τσίπα, που μάζευες με τόση αγάπη, για να μας ευχαριστήσεις. 
Γεννήθηκες στην όμορφη Τρυπημένη, στις 21 Νοεμβρίου του 1946, και γονείς σου ήταν ο Γιώργος και η Χρυσταλλού Καλλή. Είχες άλλα αδέλφια. Έμαθες ράψιμο στο Λευκόνοικο, στη γνωστή πρωτοράφταινα Ελένη του Λόκκουμου, και σαν ήρθε η ώρα σου αρραβωνιαστήκατε με τον καλό μας Αντρίκκο, τον Αντρέα Κημήτρη, του Χρίστου και της Φουντζούς από το Λευκόνοικο. 
Θυμάμαι στους αρραβώνες σας το 1972 ότι ήρθα για πρώτη φορά στην Τρυπημένη. ΄Εβρεχε εκείνη τη μέρα. Ήσουν πολύ γλυκιά κοπέλα, όμορφη, πρόσχαρη, καλογέλαστη, και μας άρεσες. Ο Αντρίκκος ήταν βαφτιστικός της μάμας μου, και τον αγαπούσαμε. Από τότε έδειχνες μεγάλο σεβασμό στη μητέρα μου και αγάπη σε μας.
Δύσκολη η ζωή σου, Μαρούλα μου. Παντρευτήκατε το 1973 και ζήσατε στο σπίτι που κτίσατε, μόνο ένα χρόνο. Κι ύστερα άρχισε η οδύσσεια της προσφυγιάς αλλά και ο καημός της απόκτησης παιδιού. Έχανες τα παιδιά το ένα μετά το άλλο. Έχασες τρία, και έθαψες άλλα τρία. Άφατη οδύνη και μέγας, μέγιστος καημός. 
Μέχρι που σας λυπήθηκε ο Θεός, και επιτέλους το 1980 σας χάρισε τον Στέλιο σας, που τον αφιερώσατε στον Άγιο των παιδιών για τη μεγάλη ευλογία που μπήκε στο σπίτι σας. Κι έδωσες σ' αυτό το όμορφο παιδάκι όλη τη στοργή και την αγάπη σου. Τον ανέθρεψες με αρχές και αξίες, τον καμάρωνες. Του προσφέρατε μαζί με τον καλό σου Αντρίκκο τα πάντα. Δουλεύατε όλη σας τη ζωή για να έχει μια καλύτερη ζωή ο γιος σας. 
Κι ύστερα ήρθαν τα εγγόνια. Η νύφη σας η Μαρία σας γέννησε την .. και τον Αντρέα. Πόση αγάπη είχες σ' αυτά τα παιδιά. Ήταν όλη σου η ζωή. Αφιερώθηκες. Ήσουν ευτυχισμένη που τα είχες. Τα περιποιόσουν με τόση περηφάνια! Τους έκανες όλα τα χατίρια τους. Πάντα οι άλλοι πρώτα, κι ύστερα ο εαυτός σου. Μάνα και γιαγιά της προσφοράς και της θυσίας. 
Και τώρα που θα τα βλέπατε μαζί με τον Αντρίκκο σου να μεγαλώνουν, ήρθε το αναπάντεχο. Στον σύζυγό σου Αντρίκκο, στον γιο σου Στέλιο, τη νύφη σου Μαρία, τα εγγόνια, τα αδέλφια σου, τις κουνιάδες και τους κουνιάδους σου, όπως και στους υπόλοιπους συγγενείς σου, ευχόμαστε την εξ ύψους παρηγορίαν, γιατί το ξέρουμε ότι είναι βαρύς ο πόνος και αβάστακτη η οδύνη της ψυχής τους.
Καλό ταξίδι, Μαρούλα μου! Θα σε θυμόμαστε πάντα.
Αιωνία ας είναι η μνήμη σου. Αφήνεις μνήμη αγαθή!
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.
Καλό παράδεισο! 
Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή σου!

 
Copyright © 2017 ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΟΝΟΙΚΟΥ. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.
Το Joomla! είναι Ελεύθερο Λογισμικό, που διατίθεται βάσει της Άδειας GNU/GPL..