Επικήδειοι, Νέα, Ομιλίες

Επικήδειος στον Αλέξανδρο Παπανικολάου από το Λευκόνοικο

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2018
Εκκλησία Αγγελόκτιστης στο Κίτι, 2 μ.μ.

Αποχαιρετούμε σήμερα έναν ακόμη Λευκονοικιάτη, που φεύγει για το μεγάλο ταξίδι μακριά από τη γη μας. Παραμονές Χριστουγέννων. Ακριβώς μετά από τη μητέρα μου τη Χριστινού και τον Γιαννή τον Κωμοδρόμο, που πέθαναν υπερήλικες και οι δύο. Ο Αλέξανδρος, όμως, δεν ήταν πολύ μεγάλος, σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής μας. Έκλεισε τα 80 χρόνια του στις 31 Οκτωβρίου του 2018, αφού γεννήθηκε το 1938. Ήταν η γενιά που έφυγαν νέοι από την κωμόπολή μας, και μετά από 44 χρόνια ογδοντάρισαν.
Ο Αλέξανδρος είχε την ευλογία να έχει πατέρα τον αγαπημένο όλων εμάς των παιδιών, τον Παπα- Νικόλα, και παππού τον Οικονόμο που έφερε το όνομά του. Εξαιρετικοί άνθρωποι του Θεού και οι δύο, με μελωδικότατες φωνές αλλά και με αγγελική μορφή, που τους ταιριάζει η ρήση των αρχαίων Ελλήνων «Οία η μορφή, τοιάδε και η ψυχή».
Μητέρα του Αλέξανδρου η Μαριαννού, μια ήσυχη γυναίκα, ξαδέλφη της γιαγιάς μου της Μαρής, που τη θυμάμαι πολύ καλά στη γειτονιά μας, να μιλούν με τη γιαγιά μου εκεί στον Κρυό ποταμό. Από τους δυο αυτούς πολύ καλούς γονείς γεννήθηκαν, εκτός από τον Αλέξανδρο, και δυο κόρες. Οι αδελφές του, η αγαπημένη θεία μου Ζηνοβία και η Θεοδώρα.
Μεγαλώνοντας, ο Αλέξανδρος έμαθε τα μυστικά της γεωργικής τέχνης από τον πατέρα του, κι έγινε ένας πολύ καλός γεωργός. Τότε, θυμάμαι που ήταν μια παρέα από νέους γεωργούς που ως τώρα διατηρούν τη φιλία τους, όσα χρόνια κι αν πέρασαν που τους σκόρπισαν σε όλη την Κύπρο. Ο Μιχάλης ο Τακκούσιης, ο Γιαννάκης Χριστοφή, ο Λοΐζος Αθανασίου, ο Αντρίκος Καμιντζής και ο Πέπης από τη Γύψου, της Μαριτσούς.
Το 1967 ο Αλέξανδρος νυμφεύτηκε την Κίκα του Σάββα του Καμπανέλλα, από τους καλούς γεωργούς του Λευκονοίκου, που υπήρξε και βουλευτής στην Κοινοτική Συνέλευση μετά την ανεξαρτησία. Θυμάμαι τον γάμο τους, πόσο όμορφο ζευγάρι ήταν. Μαζί απέκτησαν δυο παιδιά, τον Νίκο και τη Δήμητρα.
Σαν πέρασε η μπόρα του ξεριζωμού, ο Παπά-Νικόλας μαζί με τον γιο του βρήκαν απάνεμο λιμάνι στη φιλόξενη κοινότητα του Κιτίου, που θυμάμαι πόσο τον σεβόντουσαν και τον αγαπούσαν. Ο Αλέξανδρος πήρε κάποια στρέμματα τουρκοκυπριακής γης και άρχισε να καλλιεργεί αγκινάρες και μπάμιες. Πάντα, όμως, ζούσε με τον καημό του Λευκονοίκου, της γης μας που χάσαμε, της ζωής μας που σταμάτησε ξαφνικά…
Γι’ αυτό και δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την προσφυγιά. Κι όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα, δεν είχε τη δύναμη και το κουράγιο να πάει στο Λευκόνοικο. Δεν ήθελε να δει την κατάντια του…Ήθελε να το θυμάται, όπως το αφήσαμε. Γι΄ αυτό το Λευκόνοικο μιλούσε στα τρία εγγόνια του, τον Αλέξανδρο του Νίκου, και τον Αλέξανδρο και τον Γιώργο της Δήμητρας. Αυτά τα εγγόνια ομόρφυναν τη ζωή του και της έδιναν ένα καινούργιο νόημα.
Όλοι όσοι γνωρίσαμε τον Αλέξανδρο, ξέρουμε πόσο καλός άνθρωπος ήταν, γλυκύτατος, ευγενέστατος, καλόκαρδος και πρόθυμος να εξυπηρετήσει τους άλλους, με πολλή αγάπη για όλους. Ένας ήσυχος άνθρωπος, εργατικός, τίμιος, με ήθος και ανθρωπιά. Ένα παιδί που πήρε μέρος στον Αγώνα της ΕΟΚΑ, αλλά δεν ήθελε να το διατυμπανίζει.
Κίκα μου, σε σένα, στα παιδιά και τα εγγόνια σου ευχόμαστε κουράγιο και δύναμη για να αντέξετε τον χωρισμό, και πάντα να θυμάστε τον αγαπημένο σας Αλέξανδρο.
Αγαπημένε μας Αλέξανδρε, να πας στο καλό, να ησυχάσεις μετά την πρόσφατη ταλαιπωρία σου.
Αιωνία η μνήμη σου.
Θα σε υποδεχτούν οι ψυχές των γονιών σου και όλων των προγόνων σου.
Ευχόμαστε ο καλός Θεός να κατατάξει την ψυχή σου σε παραδεισένιο τόπο.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.


  • Κοινοποιήστε: