Επικήδειοι, Νέα, Ομιλίες

Επικήδειος στον Ανδρέα Κατσούρη από το Λευκόνοικο

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019
Εκκλησία Αποστόλου Ανδρέα
Πλατύ Αγλαντζιάς, Ώρα 2μ.μ.

Έφυγε ένας άλλος καλός, πράος και ίλαρος Λευκονοικιάτης.
Ένας-ένας οι άνθρωποι της γης μας φεύγουν.
Φυραίνει η φύτρα μας.
Κόβεται η ρίζα μας, ο ομφάλιος λώρος μας.
Φτωχαίνουμε.
Χάνονται οι άνθρωποι που με τον ιδρώτα και τον κόπο τους έκαναν την Μεσαρκά μας ξακουστή.
Χάνονται οι άνθρωποι που κουβαλούσαν ένα ήθος και ύφος Βίου, με έναν στέρεο κώδικα αξιών, με σοβαρότητα, με ευπρέπεια, αρχοντιά και περηφάνια.
Έτσι νιώθω τον τελευταίο καιρό, μετά που αναπαύτηκε η μητέρα μου. Τα ίδια συναισθήματα νιώθω και σήμερα που κηδεύουμε τον θείο Ανδρέα Κατσούρη, τον πατέρα των αγαπημένων μας φίλων της Βίβιας και του Πιερή.
Δεν μου φάνηκε στην τελευταία επίσκεψή μου στο σπίτι τους, ακριβώς μετά τις γιορτές, ότι θα έφευγε τόσο νωρίς. Ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, με διαύγεια πνεύματος, καλή μνήμη και όρεξη για παρέα. Μάλιστα, θυμηθήκαμε πολλούς ανθρώπους και πολλά γεγονότα από τη ζωή μας εκεί στα βλογημένα χώματά μας, πριν από τον χαλασμό. Για άλλη μια φορά θαύμασα την αγάπη και την ενότητα μεταξύ των δύο συζύγων, τη σύμπνοια, τη συμπόρευση, την αλληλοπεριχώρηση και την αλληλοσυμπλήρωση. Ήταν το ζευγάρι, το «εμείς». Μαζί πορεύτηκαν με την Ελένη του, σύζυγοι και ομόζυγοι, μια ολάκερη ζωή.
Δεν μου φάνηκε ότι πλησίαζε ο καιρός του…
Κι όμως, μια ίωση τον οδήγησε στον θάνατο… Δεν άντεξε…
Αγαπημένε μας θείε Αντρέα, μαζί με σένα, φεύγει και μια γενιά των παλιών καλών γεωργών. Αυτών που ήξεραν να καλλιεργούν με αγάπη τη γη μας, να κρατούν την υγρασία στο χώμα για να φυτέψουν τα καρπούζια και τα πεπόνια «τα άνυδρα», αυτών φύτεψαν στον Άγιο Φωκά χρυσόμηλα και καϊσιά, που έμαθαν πάππου προς πάππου να υψώνουν τα μάτια παρακλητικά στον Ουρανό για να βρέξει και να καρπίσει η Μεσαρκά που, άμα γιωρκούσε, «τρώαν μανάες τζιαι παιθκιά».
Ο θείος Αντρέας γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου του 1926 στο Λευκόνοικο. Γονείς του ήταν ο Μιχάλης και η Βαρναβού, και έχει μια αδελφή, τη γλυκύτατη Χρύσω Πιτσιλλίδη που ζει στην Αθήνα, μετά την προσφυγιά.
Σαν ήρθε η ώρα του για γάμο, νυμφεύτηκε μια όμορφη και άξια, προκομμένη και νοικοκυρά, την Ελένη, την κόρη του Πιερή του Καζίκκου και της Παναγιωτούς Καμιντζή, αδελφής του μεγάλου ευεργέτη μας Γεώργιου Καμιντζή, στον οποίο όλη η ευρύτερη περιοχή του Λευκονοίκου οφείλει τη μόρφωσή της, αλλά η δική μας γενιά οφείλει και τη μεγαλόπρεπη Αίθουσα Τελετών του Γυμνασίου μας.
Ο θείος Αντρέας ήταν ένας από τους καλούς γεωργούς που ασχολήθηκε και με την κτηνοτροφία στην κωμόπολή μας. Άνθρωπος καλός, τίμιος, εργατικός, κοινωνικός, πρόσχαρος, φιλόξενος, με υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης, περήφανος αφέντης της γης του που πάνωθέ του είχε μόνο τον Θεό. Από εκείνη τη μαγιά που τείνει να εκλείψει, δυστυχώς.
Η προσφυγιά τον πόνεσε κατάκαρδα, αλλά δεν τον λύγισε. Πρώτα πήγαν στη Λεμεσό και μετά ήρθαν στη Λευκωσία, όπου βρήκε δουλειά στην Έπαυλη της Αθαλάσσας, στο Γεωργικό Τμήμα. Βρήκαν απάγγιο εδώ στο Πλατύ, όπως πολλοί πρόσφυγες. Πάντρεψε τα παιδιά του και αξιώθηκε να δει πέντε εγγονές, και να τις καμαρώσει, και ένα δισέγγονο.
Στη θεία Ελένη, τη Βίβια, τον Πιερή και την Ειρήνη, όπως και στις εγγονές του Ελένη, Άντρεια, Λουκία και Μικαέλλα, εύχομαι υγεία και δύναμη για να ξεπεράσουν την απώλεια του αγαπημένου τους Αντρέα. Να ζουν και να τον θυμούνται.
Αγαπημένε μας θείε Αντρέα, φεύγεις πλήρης ημερών. Κίνησες για την αληθινή ζωή. Ευχόμαστε ο Καλός Θεός να κατατάξει την ψυχή σου σε τόπο παραδεισένιο.
Αιωνία η μνήμη σου. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Αγλαντζιάς που θα σε σκεπάσει. Σου υποσχόμαστε ότι, σαν έρθει η άγια ώρα της ελευθερίας μας, θα πάρουμε τα κόκαλά σου, όπως και εκείνα των γονιών σου, να αναπαυτούν στη γη μας.
Καλό ταξίδι.


  • Κοινοποιήστε: