Η γριά γιαγιά μου η εκατόχρονη πια δεν κοιμάται με τα παραμύθια, ολημερίς κοιτάζει κατά τον βοριά με ήλιο, με βροχή –πού ’ναι τ’ αδράχτι της σε τούτο το τσαντίρι σύνεργο διαβόλου; Κάθεται και κοιτάζει τα βουνά με ξεπλυμένα μάτια, κάθεται κι αφουγκράζεται τη γη, κι ακούει στη μακρινή αυλή της ξένα βήματα τον σπόρο… Read more »
