Ο επικήδειος λόγος ετοιμάστηκε και αναγνώστηκε από την τέως Δήμαρχο Λευκονοίκου, κα Ζήνα Λυσάνδρου.
Επικήδειος στον Παντελάκη Τσαγκάρη, Καθηγητή Μαθηματικών,
83 ετών, από το Λευκόνοικο.
Ι.Ν. Αγίων Ομολογητών
Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2026, 4 μ.μ.
Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε σήμερα έναν ακόμα συνδημότη μας που αναχώρησε για τις αιωνίους μονάς, για κει που δεν έχει καθημερινές και σχόλες, αλλά ζωή ατελεύτητη. Έναν άνθρωπο αγάπης, πλέριας καλοσύνης, ευγένειας, συγχωρητικότητας, ευφυή και προσηνή, ταπεινό και άκακο. Τον Παντελάκη του Νίκου και της Μυροφόρας Τσαγκάρη. Είναι συγγενής μου, αφού η προγιαγιά μου, από την πλευρά της μητέρας μου, η Αθασού του Λοΐζου Αθανάση, ήταν αδελφή του Αντώνη Τσαγκάρη, του παππού του Παντελάκη. Είμαστε από την ίδια γενιά.
Τον θυμάμαι από μικρή τον Παντελάκη. Οι μαμάδες μας ήταν συμμαθήτριες και καλές φίλες. Μα και η θεία μου, η Παναγιώτα, η αδελφή του πατέρα μου, παντρεύτηκε τον θείο του, τον Γιώρκο του Τσαγκάρη. Έτσι, είχαμε κοινά ξαδέλφια, τον Πανίκκο και τον Αντωνάκη. Θυμάμαι πιο μικρή εγώ, που ερχόταν από την Αθήνα. Τι καλό παιδί που ήταν! Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Πάντα με τον καλό λόγο. Τότε ήταν γενιές ξεχωριστές στο Λευκόνοικό μας. Αγόρια και κορίτσια σπούδαζαν στην Αθήνα, κι εμείς τους βλέπαμε και λαχταρούσαμε πότε θα πάμε κι εμείς να σπουδάσουμε. Τέτοια πρότυπα είχαμε στην κωμόπολή μας!
Θυμάμαι, ακόμα, που πηγαίναμε στο κοιμητήριο μικρούλες για να δούμε τον τάφο της αδελφής του, της Παναγιώτας, που πέθανε το 1958, 13 χρόνων, από το τυφλό της, από λάθος του γιατρού στο Βαρώσι. Πόσο μας συγκινούσε η φωτογραφία της. Ήταν ένα πολύ όμορφο κοριτσάκι. Το σπίτι τους μαύρισε. Ήταν αβάσταχτος ο πόνος των γονιών της, του θείου Νίκου και της θείας Μυροφόρας. Μα και του Παντελάκη, που ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερός της, όπως και του Αντρέα που ήταν μικρότερός της, αυτό το γεγονός σφράγισε ανεξίτηλα την ψυχή τους.
Στα δύο χρόνια οι γονείς ευτυχώς απέκτησαν ένα νέο κοριτσάκι, τη Γιωτούλα, που πήρε το όνομά της. Έτσι, η οικογένεια, μετά από τη μαυρίλα και την αβάστακτη θλίψη, συνέχισε τη ζωή της, χάρη σε αυτό το μικρό κοριτσάκι, που απάλυνε, αλλά δεν έδιωξε, ασφαλώς τον πόνο. Τον κουβαλούσαν σε όλη τη ζωή τους.
Από μικρός ο Παντελάκης ήταν διάνοια στα Μαθηματικά, όπως ο αδελφός του, ο Αντρέας, και τα ξαδέλφια του, ο Πανίκος, και ο Αντώνης. Μετά το Ελληνικό Γυμνάσιο Λευκονοίκου, φοίτησε στο Τμήμα Μαθηματικών στη Σχολή Θετικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήταν όμορφα χρόνια στην Αθήνα, αφού ήταν όμορφη η παρέα τους.
Μόλις τελείωσε τις σπουδές του, γύρισε στο Λευκόνοικο και πρωτοδιορίστηκε στο νεοσύστατο Γυμνάσιο Λύσης, το 1969. Εκεί πήγαινε μαζί με την καθηγήτρια Οικοκυρικών, τη μ. Φωτεινή Ευαγγελάτου. Τα παιδιά της Λύσης και των γύρω χωριών πολύ τους αγάπησαν και μιλούν μέχρι σήμερα με τα καλύτερα λόγια, με πολλή αγάπη.
Μάλιστα, μέσα στον Ιούνιο ένας καλός φίλος από τη Λύση που ήταν μαθητής του, μου ζήτησε το τηλέφωνό του για να τον καλέσουν σε μία συνεστίαση των συμμαθητών τους. Τον πήρε τηλέφωνο, αλλά, αφού τον ευχαρίστησε συγκινημένος που τον θυμήθηκαν, του απάντησε ότι δεν μπορούσε, δυστυχώς, να πάει…
Οφείλω, ακόμη, να αναφέρω ότι σήμερα κατέθεσα στεφάνι και εκ μέρους του Δημάρχου Λύσης, κ. Αντρέα Καουρή, του αδελφικού μου φίλου, που δεν μπορούσε να παραστεί. Ο Δήμαρχος Λύσης πολύ συχνά τον θυμάται με πολλή αγάπη.
Ο Παντελάκης μας αγάπησε μία εκλεκτή φιλόλογο της κωμόπολής μας, την Αγνή Τομπάζη, κόρη ενός εκ των γιατρών του Λευκονοίκου, του Μιλτιάδη Τομπάζη, από πλούσια γεωργική οικογένεια της Περιστερωνοπηγής με τέσσερις γιους γιατρούς. Μαζί με την Αγνή απέκτησαν δύο εξαιρετικά παιδιά, τον Νικόλα και τη Μαρία, στα οποία εμφύσησαν τις αξίες και τα ιδανικά τα οποία κουβάλησαν από το Λευκόνοικο! Αγάπη στον Χριστό και την Ελλάδα. Σεβασμός. Τιμιότητα. Ειλικρίνεια. Αλληλοβοήθεια. Αγάπη.
Στη Λευκωσία, από όσα σχολεία πέρασε ήταν πολύ αγαπητός για την καλοσύνη, την αρχοντιά της ψυχής του, την οξύνοια του πνεύματός του, τη διάθεση για προσφορά, την αποδοτικότητά του, τη μεταδοτικότητα, την αγάπη στα παιδιά και τους συναδέλφους. Από την Τεχνική Σχολή, το Λύκειο Κύκκου Β΄, το Λύκειο Ακροπόλεως, το Γυμνάσιο Κωνσταντινουπόλεως ως Βοηθός Διευθυντής συνάδελφοι και μαθητές έχουν τις καλύτερες εντυπώσεις. Πόσα σχόλια με πολλή αγάπη είδαμε από χθες!
Ο Παντελάκης, που στις 27 Ιουλίου έσβησε την τούρτα των 83 του χρόνων, περιστοιχιζόμενος από την οικογένειά του, τη σύζυγο, τα παιδιά και την αδελφή του, έφυγε έτοιμος. Ποτέ δεν μεμψιμοίρησε, δεν διαμαρτυρήθηκε για την ταλαιπωρία της ασθένειάς του. Αντιμετώπισε τη δοκιμασία της ασθένειάς του με υπομονή και πίστη. Μετά τη θεία μετάληψη, έχοντας δίπλα του τα παιδιά του, αναχώρησε για το αιώνιο φως. Έτοιμος.
Στην αγαπημένη του οικογένεια, την Αγνή, τον Νικόλα, τη Μαρία, τον Αντρέα, τη Γιωτούλα, τα ανίψια του, τις κουνιάδες του, Λέλλα και Νέδη, τα ξαδέλφια του, εκφράζω τα πιο βαθιά και ειλικρινή μου συλλυπητήρια. Αυτές τις ώρες του μεγάλου πόνου, εύχομαι ο Κύριος να τους παρηγορήσει, να απαλύνει τη θλίψη στις καρδιές τους και να τους χαρίζει δύναμη και κουράγιο. Να ζουν, να τον θυμούνται με περηφάνια και να τον μακαρίζουν για πάντα, κρατώντας ζωντανή την πολύτιμη παρακαταθήκη που τους άφησε.
Αγαπημένε μας Παντελάκη.
Μακαρία η οδός ή πορεύει σήμερον.
Καλοτάξιδη να είναι η πορεία σου προς το Φως.
Ήσουν πρωτίστως ένας εξαίρετος οικογενειάρχης αλλά και ένας εύστροφος Μαθηματικός. Θυμάμαι που άκουσα τον πατέρα μου να λέει για σένα ότι λες και φύτευες τα Μαθηματικά στο μυαλό των παιδιών!
Τώρα η ψυχή σου πετά λεύτερο πουλί πάνω από το Λευκόνοικό μας.
Πας να συναντήσεις τους γονείς και την αδελφή σου την Παναγιώτα.
Καλή Ανάσταση. Καλή Αντάμωση. Πρέσβευε υπέρ ημών!
